هنرنامه؛ امروز در اضطراب سکون و تنهایی در عین شتاب و حرکت، در بطالت کلیک های فضای مجازی و تعویض بی هدف کانال های تلویزیون، در رفت آمد های بی معنای هزارتوهای منوهای موبایل انسان دورانِ خویش کار و خودبنیان، چه آموخته است؟ ما در تکرار تجربه مردود شده از پس این دوران روشنگریِ دیر آمده چه کرده ایم؟ ما توانستیم راه های پاک کردن صورت مسئله را بیشتر و رنگارنگ تر و هموارتر کنیم.
در این اتوپیای نو افلاطونی – خردورزی؛ در آلودگی محیط زیست و محیط ذهن، شهربازی عظیمی بنا شده است، آن چنان که، این جمله درخشان پاسکال در کتاب تاملاتش هنوز پس از چهارصد سال بر تارک معیار رفتار شناسی انسانی می درخشد:
«فلاکت انسان تنها از یک چیز ناشی می شود: این که نمی تواند با آرامش در یک اتاق بماند.»
به جای باز کردن همه درها، همه لینک ها و پیامک ها و کلیک کردن های متوالی، حضور چهره انسانی را می بینیم که نشسته است، اندیشمند و مردد در کار بالقوه گی و خیره شدن و فکر کردن، فارغ از التهاب و فعلیت بی وقفه ی انجام دادن و تکرار کردن...
متن این فراخوان را در سایت مجله تندیس بخوانید.