هنرنامه؛ محمدرضا صادقی، خواننده کلاسیک در صفحه شخصی خود درباره موسسیان چنین نوشته است: او رهبر مثال زدنی گروه کر ارکستر سمفونیک تهران بود.
مگر می شود دانش و مهری که در طول سال ها همکاری در کر ارکستر از وی آموختم را فراموش کنم؟!!! در فروردین 1375 برای تست به گروه کر و دفتر استاد موسسیان رفتم، گروه در حال تمرین بر روی قطعه ی سنگینی بود، هومن خلعتبری به عنوان دستیار رهبر کر با کر تمرین می کرد، فضای عجیبی بود! آیا مرا می پذیرد؟ تئوری و کمی سلفژ و صدایم را آزمود، انصافاً هومن عزیز نیز در این پذیرش مهم بود، کارم را آغاز کردم، روزها با حضور مستمر در گروه و تمرین مداوم پیش میرفت و آموزش های ضمن تمرین ایشان براستی بسیار مفید بود و کاربردی، به من گله میکرد که چرا قطعات کلاسیک کار نمی کنی؟ و من که شیفته‌ی مکتب و ژانر و شخصیت استاد محمد نوری بودم هر بار طفره می رفتم،
براستی نازنین بود و مهربان، مدت ها بود که به امریکا مهاجرت کرده بود و در شهر گلندل لوس آنجلس اقامت داشت، گاهی برایش نامه می نوشتم و هنوز جواب هایی که برایم ارسال کرده را دارم، می گفت آسمان ایران برای من خاکستریست، چرا که نزد مادرش زندگی میکرد، مادرش که فوت شد فرو ریخت! تنهای تنها شد! دوستان می گفتند این سال های پایانی منزوی و گوشه گیر بوده ست، چند باری تلفنی با ایشون صحبت کردم وقتی از کر می گفتم گل از گلش می شکفت و سراغ تک تک بچه ها رو می گرفت، در حقیقت به او در ایران بها ندادند و رفت که رفت! من همیشه خود را شاگرد وی می دانم، از او بسیار آموختم نه من بلکه تمام اعضای جوان و قدیمی گروه، تا همیشه دوستش می داریم و برایش از خداوند مهربان آرزوی آرامشی ابدی دارم، آمین.